Gesprekje met Prakash…

communicatie Add comments

We hebben geen normaal contact met de familie; het gaat altijd over dingen die zij voor ons moeten doen, die ze beloven en vervolgens niet doen. Ik werd het een beetje zat, en besloot met Annie en Emmanuel te gaan praten en niet alles op te kroppen.

Maandagavond hadden we een gesprekje geregeld. Heleen ziet wel hoe de dingen komen, – of niet komen, – maar ik wil graag dat dingen duidelijk zijn. Ik weet niks over de familie, en de familie weet niks over ons. Ik vind het wel prettig om toch wat meer contact te hebben, zodat ik een ander gevoel krijg dan dat ik (genoeg!) betaal en verder niks met hun te maken heb. Daarom was ik ook blij dat aerobics samen met Annie was; dan zou ik haar ook een keer kunnen zien zonder dat ik vragen, problemen of klachten hoef te hebben!

We ondernemen vrij weinig (eigenlijk niks; behalve een etentje) samen met de familie. We hoorden dat de vorige studenten ook naar de film waren geweest, naar het strand en zo meer.. Wij kregen het niet eens voor elkaar om een middagje te shoppen!

Afgelopen zaterdag zijn we uit eten geweest naar Pizza Fort (veel beter dan Pizza World!) en Annie en Emmanuel hoopten dat we dan over dingen zouden praten waar we uiteindelijk afgelopen maandag over hebben gepraat. Heleen en ik zijn de eersten die niet bij hun in huis verblijven, en ze weten niet goed hoe ze dan het contact kunnen opbouwen zonder ons lastig te vallen. Voor hun is dit dus ook iets nieuws… Ze wisten dat wij Nederlanders veel bespreken tijdens en na het eten, en hoopten dat dat nu zo ook kon lukken. Het was wel heel gezellig, maar we hebben het over andere dingen gehad..

Omdat we zulke lange dagen hebben in dit ziekenhuis wilden ze ons niet “lastig vallen“ om 9 uur ’s avonds om gezellig te kletsen; dus ze hadden bedacht dat ze dit misschien tijdens het volgende stageonderdeel konden veranderen. Ik vind het prettiger om daar nu al mee te beginnen! We gaan dus wat vaker praten, om de dag – soms bij ons, soms bij hun.

Ze hadden al plannen om ons mee te nemen naar het strand of naar de bios, als we dat wel leuk zouden vinden… Tuurlijk, top plan!

Helaas ging aerobics een paar keer niet door. Vrijdag had ik vrij genomen vanwege erge spierpijn (kon ik ook een keer uitslapen). Zaterdag heb ik een uur gewacht, maar kwam Annie niet opdagen. Zondag had Annie “leg sprain“ en ging dus weer niet. Maandag is het altijd dicht, dus ik baalde wel een beetje van de situatie. Ik heb nu afgesproken dat ze in ieder geval laat weten als ze niet gaat (al is het een smsje!), en dat ik ook naar aerobics kan als Annie last heeft van haar been; dan kan ik de scooter van Emay (oudste zoon) gebruiken. Een probleem opgelost…

Postkaarten hebben ze al iemand op jacht voor gestuurd. Guntur is geen toeristische stad, dus het is lastig om een winkel te vinden met ansichtkaarten. Deze moeten dan waarschijnlijk besteld worden, dus dat kan even duren.

Mijn rode blouse (ja, ik ben een tijdje geleden een blouse kwijtgeraakt in de was hier) is nog steeds niet terecht. Ik baal hier echt van, omdat het een van mijn favo kleding was! Ik heb dit (nogmaals) aangekaart in dit gesprek. Ze riepen gelijk Lakshmi erbij; die wist er natuurlijk niks van. Ze zou de volgende dag in de kasten van de jongens kijken of die niet toevallig daartussen was geraakt. Als ze mn blouse hier niet tussen zag, zou ze aan de buren vragen of iemand die toevallig had meegenomen. (Meerdere mensen van de flat hangen de was op het dak te drogen..) Misschien komt dit ook nog wel goed, maar ik heb er helaas een hard hoofd in…

Internet is “opeens“ erg duur. We moeten iets van 3000 rupie betalen; dat komt neer op 45 euro!!! Blijkbaar komt dit omdat we wat up- en downloaden. Foto’s op mn site, Heleen mailt een paar foto’s, een paar documenten  van school die gemaild waren, skype met een webcam… Ja, dat kost behoorlijk wat dataverkeer bij elkaar! Woensdag zou Emmanuel informeren naar de mogelijkheden van andere pakketten. Het veranderen van abonnement kon op zich wel binnen 24 uur lukken. Want de andere optie (voorstel was om naar een internetcafe te gaan voor mn foto’s) was voor mij niet zo’n geweldige optie. Een positief ding: Emmanuel neemt de aanschafkosten van de USB stick voor zijn rekening. Dit was ook iets van 30 euro, dus dat is wel weer een meevaller.

 

We wisten ook niet goed waar we om konden vragen qua eten en drinken.. We krijgen namelijk geen frisdrank, behalve af en toe coca cola voor mij. Sapjes gaat al beter; we zitten niet zo vaak meer zonder.

We gaan wel zien of het nu beter gaat, als we wat meer contact krijgen.. We kregen woensdagavond in ieder geval een heel voedselpakket! Er zaten pakjes noodles in, pakjes macaroni (hebben geen saus, maargoed), walnoten, pindakaas, chocopasta, cakejes en muffins, pakjes soep, pakken sap en flesjes cola en nog meer! We voelden ons wel weer goed toen we dat allemaal uitpakten en in de kast probeerden kwijt te raken. Kast is gelijk helemaal vol, echt relaxt.

2 Responses to “Gesprekje met Prakash…”

  1. Lidy Says:

    Zo zie jemaar weer Pleunie, maak van je hart geen moordkuil… Alles wat na een verhelderend gesprek beter gaat is winst en heb je aan jezelf te danken! Daar mag je jezelf een schouderklopje voor geven. Geniet maar van je ‘eigen verdiende” gevulde kast!!!

  2. Ma Says:

    Liefje,

    Ik ben het met Lidy eens: goed dat je van je hart geen moordkuil maakt. Fijn dat de famlie ook hun ‘probleem’ met de voor hun onbekende situatie kon uitleggen. Dat geeft begrip en duidelijkheid naar beide kanten.

    Aan de andere kant zou ik willen dat je alles wat meer over je heen laat komen….het leven daar wat makkelijker opvat.

    Ik weet wel dat het heel makkelijk gezegd is en het veel moeilijker is om uit te voeren, maar je zult wel moeten! Dat weet jezelf ook wel.
    Je zei vandaag door de telefoon dat het helpt als je meer contact hebt met het thuisfront. Bel gewoon als je het nodig hebt om ons te horen en maak je niet druk over de kosten. Dat komt wel goed!

    Ik denk dat dit avontuur heel goed voor je is. Miscchien helpt het om in Nederland de dingen beter te relativeren.

    Wij houden van je! Wat maakt het uit als er een ochtend geen sapje is. Tis irritant, maar …er zijn ergere dingen.

    Waarschijnlijk komt dit alles voort uit het feit dat ik wil dat je gelukkig bent. Je bent wie je bent en je bent oké!
    Ik wil niet alles bagataliseren: jij hebt er last van en dat is vervelend. Zeggen dat je anders naar dingen moet kijken gaat niet werken….

    Maar ik hoop tegen beter weten in, toch dat je anders gaat kijken naar het geheel. Misschien moet ik wel tegen mezelf zeggen: accepteer nu maar gewoon dat Pleunie niet ieder uur gelukkig kan zijn. Zo is het nu eenmaal.

    Dikke kus! Je doet het geweldig en daar horen dipjes bij. Over het algemeen ben je gewoon heel stoer en ga je goed om met alles wat je meemaakt!!

    Ik ben heel trots op je!!!

    Kuskus
    I (L) you

Leave a Reply

WP Theme & Icons by N.Design Studio. Indified by IndiBlogger.in.
Entries RSS Comments RSS Inloggen