Beltegoed opwaarderen

communicatie Add comments

Ik wilde al een paar dagen mijn beltegoed opwaarderen, maar ik wist niet zo goed waar. Annie zou het aan Emmanuel vragen..

Emmanuel reed ons vrijdag naar de backery, en vroeg of ze daar ook Vodafone opwaardeerkaarten hadden. Ik begreep van niet, maar later die avond bleek dat ze dat wel zouden hebben. Zaterdag wilden we er langs, maar omdat we onverwachts naar een supermarkt gingen, ben ik niet meer bij de backery geweest. Zondag winkels dicht, dus maandag (vandaag) was het dan eindelijk zover!

We gingen ’s ochtends na stage langs de backery, en ik vroeg om een opwaardeerkaart; over een half uur zouden ze die krijgen. Omdat ik het Indiase tempo inmiddels wel ken, ben ik pas toen we naar stage gingen erlangs gegaan (chauffeur gevraagd om daar te stoppen). Bleek dat ze daar niet de soort kaart hebben die ik nodig had (internationaal bellen) ondanks dat ik dat wel had gevraagd.. We kregen de tip om naar “Big C“ te gaan. Wij daarheen – bleek dat het de winkel was waar de andere chauffeur mijn beltegoed had opgewaardeerd. Wij naar binnen, vragen om een opwaardeerkaart: nee, dan moet je naar een Vodafone winkel, die is een stuk terug in deze straat. Wij daar dan weer heen (nog steeds onderweg naar stage!) en daar binnen gestapt.

Toen ik aan de beurt was mocht ik in het Engels zeggen dat ik graag een opwaardeerkaart wou hebben. Dat had hij wel. Gelukkig, stap 1 geslaagd! Nu verder.

Hij had mijn telefoon nummer nodig (gaat anders dan in NL). Die wist ik nog niet uit mijn hoofd, dus belde hij naar zijn mobiel om mijn nummer te achterhalen; gelukt. Hoeveel ik erop wou hebben vroeg hij. Doe maar gelijk 3000 rupie, dan kan ik tenminste even vooruit; anders krijg ik dit hele gedoe over een week weer! Dat zouden dan 3x 1000 worden. Prima!

Hij voert dan een aantal gegevens in (telefoon nr, bedrag, betaald) in de computer en dan krijg je een kwartier later een smsje en is je beltegoed opgewaardeerd. Wij gingen snel naar stage door, want het was inmiddels al bijna half 6!!! \

Toen ik in het ziekenhuis aankwam had ik mijn 1e smsje al gehad, en was er bijna (er gaat ook tax af ofzo) 1000 rupie bijgeschreven bij mijn tegoed.

Helaas was dit de enige sms die ik vandaag kreeg! Ik werd echt pissig toen ik thuis nog steeds geen 2e en 3e smsje had ontvangen. Ik wilde vanavond naar Emmanuel gaan om te vragen wat ik het beste kon doen; maar er was niemand thuis:s

Ik heb geen bonnetje ofzo gekregen, daar zit ik wel een beetje mee. Gelukkig had hij met mijn telefoon naar zijn telefoon gebeld, dus heb ik zijn nummer in ieder geval! Want zijn naam heb ik niet onthouden.

2000 rupie= 30 euro, dus dat is een behoorlijk bedrag (zeker voor hier!). Ik ga er voor strijden dat ik mijn tegoed krijg..

 

Toen Emmanuel thuis kwam, heb ik hem gelijk mijn probleem voorgelegd. Hij heeft gelijk de man gebeld met mijn telefoon, en hem gevraagd hoe het zat. Hij was nu niet in de winkel (gaat om 20u dicht) maar was er morgen om 10 uur/ half 11 weer. Als ik morgen om 11 uur mijn beltegoed nog niet heb, moet ik Emmanuel bellen en dan zou hij het nog navragen. Ik hoefde me in ieder geval geen zorgen te maken!

Verder ook nog gevraagd om sapjes en pindakaas; allebei weer bijna op. Ze zouden dat in het vervolg wat vaker brengen à al voordat het op was. Hoop dat dat gaat lukken, want ze zitten wel vaker vol goede plannen;)

6 Responses to “Beltegoed opwaarderen”

  1. Harrie Says:

    Hey!

    Het fijne aan je internet is voor ons dat we nu gewoon om de dag je verhalen kunnen lezen en niet ineens een hele lijst te verwerken krijgen 😉 Ik ben ook blij met je beltegoed, kunnen we tenminste op die manier ook makkelijk contact houden. 🙂

    Kusje!

  2. Leonie Says:

    Jeeeej! Eindelijk weet ik wat je site is! Ik was het adres namelijk vergeten (A) Ik heb meteen alles gelezen, heel erg leuk om te horen hoe het gaat! En ook fijn dat het allemaal goed verloopt 🙂 Ik hoop nog veel verhalen te lezen, en een beetje bikkelen met de koude douche kan geen kwaad hehe 😛
    Xjeeeees

  3. Wim Says:

    Ha Pleunie, heel fijn dat het lekker gaat daar en zelfs het opwaarderen lukt. Je wordt natuurlijk wel een beetje gemist op de baan hier. Is daar ook sportgelegenheid?
    Vanaf nu volg ik je ook.
    groeten
    Wim

  4. Pleunie Says:

    Sportgelegenheid is hier niet echt; mijn conditie gaat zienderogen achteruit, merk het nu al! Ik doe bijna niks.. Maar wel fijn om te horen dat ik gemist word;) Ik hoorde al dat de 1e en 2e wedstrijd verloren zijn door team 2:(
    @ Leonie: site vergeten? Stond in de mail van de afscheidsparty!:p Dat je die niet gelijk onder favorieten hebt gezet:o haha

    Leuk dat jullie ook met me mee lezen!

  5. Ma Says:

    Hoihoi,

    Hahaha, strijden om je beltegoed!!
    Vooraf was ik bang dat je door alle armoede die je daar zag, zou gaan strijden voor arme weesjes en dat wij zouden moeten gaan verhuizen om al die kids hier op te vangen….

    Ik hoor je daar trouwens weinig over: over de armoede.
    Vooraf had ik verwacht dat dat het moeilijkst zou zijn: zoveel ellende zien, waar je zo weinig aan kon doen en waardoor je je heel machteloos zou voelen.
    Maar de ‘problemen’ die je tegenkomt zijn een beetje luxe-problemen. (Eten is erg spicy, internet werkt niet, te weinig te doen etc.) Wel heel belangrijk hoor! Zo bedoel ik het niet!!Ik bedoel gewoon dat dat zaken zijn waar we ons ook in NL druk om kunnen maken, die problemen zijn niet typisch voor India. Wel de ‘snelheid’ waarmee zaken opgelost worden: hahaha!

    Zie je weinig wantoestanden? Kom je daar weinig mee in aanraking?
    Zijn de patiënten die jullie behandelen rijk? Als Fysio’s daar gelijk staan met artsen zal de behandeling ook niet goedkoop zijn…

    Het is zo moeilijk om een voorstelling te maken van jouw India. Ik voel de warmte niet, ruik al die luchtjes niet en zie de mensen niet die jullie tegenkomen.
    Dus eigenlijk zou ik even langs moeten wippen 😛

    Groetjes van mij
    xxx

  6. pleunie Says:

    Ik zie wel arme mensen op straat, maar geen echte armoede. Je ziet zo nu en dan wel mensen bedelen, vooral bij de stoplichten. Het valt me op dat er nog best wat mensen zijn (zo ook onze chauffeur) die dan een paar rupee geven; dus ze zorgen op deze manier wel voor elkaar.

    De patienten zijn doorgaans niet rijk (wel af en toe VIP’s) maar hebben wel genoeg geld voor fysio. Als er echt arme mensen fysio nodig hebben, krijgen ze gratis de behandeling (dat bepaalt Madam). Wij (Heleen en ik) weten dus niet wie nou echt heel arm is.
    Fysio is niet heel duur; maarja, veel dingen zijn niet duur hier! De therapeuten verdienen niet heel veel in verhouding tot andere beroepen. Fysio is ook niet zo bekend als in NL! 1 vd therapeuten maakt zich zorgen over het kunnen onderhouden van een gezin met zijn salaris – als hij gaat trouwen.

    De echte ellende kun je ook niet goed zien vanuit de auto en binnen in het ziekenhuis. Verder maken we niet veel mee. Ik denk dat in het laatste deel van de stage, in de sloppenwijken, alles een stuk meer indruk gaat maken qua armoede. Maar zo ver is het nu nog niet..

Leave a Reply

WP Theme & Icons by N.Design Studio. Indified by IndiBlogger.in.
Entries RSS Comments RSS Inloggen