Politiezaken

veiligheid Add comments

Emmanuel Prakash is de man hier in Guntur die zich ontfermt over ons. We hebben een appartement gekregen direct naast hem, dus we kunnen zodra het nodig is bij de familie aankloppen. Zijn vrouw Annie doet ook veel voor ons, en ze voelen zich beiden erg verantwoordelijk voor ons.  Emmanuel is een heel belangrijk iemand hier, heb ik al gemerkt. Iedereen weet wie hij is, en noemt hem “Sir”.

Hij had (dinsdag, in de eerste stageweek) onze paspoorten gevraagd, zodat de politie er kopieën van kon maken. Daar zaten we dan in een vreemd land, ver weg zonder paspoorten! Ik had van Vodafone al een smsje gehad: “Hello! Welcome to the AP. The Netherlands embassy can be reached at +911124197600. For any assistence call +919885098850. Happy to help.” Ik had het adres en telefoonnummer in Nederland al opgeschreven, maar toch fijn. Verder krijg je hier de smsjes (van Harrie en mijn ouders) vaak 15x!!! Heel irritant; maar als je je telefoon een tijdje uit zet, is het meestal wel over..

Emmanuel had deze gelukkig de volgende dag (woensdag) weer teruggegeven. Weer een dag later, donderdag, kwamen we uit het ziekenhuis naar huis gereden toen de chauffeur onderweg een telefoontje kreeg die aan Heleen werd doorgegeven. Dat was Emmanuel, hij zei dat er straks iemand van de politie kwam. De chauffeur was inmiddels al gestopt, en er kwam een man aanlopen die in de auto (met airco!) ging zitten. We moesten allebei 4x onze handtekening zetten onder een formulier waarop stond dat we (uiterlijk) 27 december weg waren uit Guntur. Daarna moesten we meekomen naar het Police Office wat zich blijkbaar achter de muur bevond waar wij voor stonden. Er stond een bordje “Foreigners’ Office” waar hij de papieren overhandigde en wat besprak. Wij moesten van hem weer mee terug lopen naar de auto terwijl hij vertelde dat we ons vanavond om 18.00u moesten melden. Ik vertelde dat we naar het “hospital” moesten, en hij belde vervolgens Emmanuel. Hij had wat geregeld, en hij verliet de auto…

Bij het appartement aangekomen kregen we weer een lunch. We vroegen na de lunch hoe het nou precies zat. Bleek dat politie voor gaat, en we dus om 6 uur bij de politie moesten zijn. We gingen dus niet naar het ziekenhuis vanavond; Sir had de fysio’s al gebeld over onze absentie van vanavond.

’s Avonds om kwart voor 6 vroegen we ons af hoe laat de chauffeur kwam, omdat we bijna bij de politie moesten zijn! Maar het bleek dat we een telefoontje kregen zodra de politie klaar was voor ons ofzo, dus om 19.00u zaten we op de bureau. De papieren werden druk bekeken, en er werd in het Telugu (tegen de man die ons had laten tekenen,) gezegd dat er pasfoto’s nodig waren van ons. Verder werden nog eens de veiligheidsinstructies doorgenomen; niet met een “private car” gaan, niet alleen rondlopen, geen contactgegevens doorgeven, etc.

De volgende dag werden we na de “ochtendstage” naar een pasfoto zaak gebracht, waar we een stuk of 16 pasfoto’s kregen (waarvan we er maar 3 moesten afstaan aan de politie). Emmanuel zou ze naar de politie brengen, en dan was alles geregeld.

3 Responses to “Politiezaken”

  1. ju Says:

    Jeeeeetje, ze houden jullie wel goed in de gaten zeg! Maar dat geeft ook wel een veilig gevoel 🙂

  2. Ma Says:

    Hai Pleuntje,

    Ik blijf het vreemd en heel jammer vinden dat je zo weinig vrijheid hebt. Waar zijn ze precies bang voor?! Zou je daar echt niet gewoon een beetje de buurt kunnen verkennen? Dat was vooraf ook een beetje de bedoeling: een beetje meer van India zien…
    Spraken ze op het bureau wel goed Engels of moest je maar raden wat er gezegd werd?

    Liefs,
    van mij
    (weer even verder lezen…)

  3. Mirjam Says:

    Oef, kan me voorstellen dat je soms je erg afhankelijk voelt en dat niet altijd als prettig ervaart 🙁

Leave a Reply

WP Theme & Icons by N.Design Studio. Indified by IndiBlogger.in.
Entries RSS Comments RSS Inloggen